چگونه متوجه عفونت ادراری در کودکان شویم + روش درمان

راهنمای جامع والدین: چگونه متوجه عفونت ادراری در کودکان شویم و بهترین روش درمان چیست؟

تب بدون علت مشخص، بی‌قراری غیرعادی، درد در ناحیه شکم یا سوزش هنگام ادرار کردن می‌توانند از نشانه‌های عفونت ادراری در کودکان باشند. تشخیص زودهنگام و درمان به موقع برای جلوگیری از عوارض جدی کلیوی در کودکان اهمیت حیاتی دارد. این مقاله جامع به والدین کمک می‌کند تا با آگاهی از علائم، روش‌های تشخیص و رویکردهای درمانی، سلامت فرزند خود را در برابر عفونت ادراری حفظ کنند. عفونت ادراری (UTI) یکی از مشکلات شایع دوران کودکی است که در صورت عدم توجه می‌تواند منجر به آسیب‌های جبران‌ناپذیر کلیوی شود. والدین و مراقبین کودکان باید نسبت به علائم این بیماری هوشیار باشند، زیرا کودکان خردسال معمولاً نمی‌توانند درد یا ناراحتی خود را به وضوح بیان کنند. این مقاله با هدف افزایش آگاهی، به بررسی دقیق علائم عفونت ادراری در گروه‌های سنی مختلف، فرآیندهای تشخیصی، گزینه‌های درمانی موجود و راهکارهای پیشگیرانه می‌پردازد. با مطالعه این راهنما، والدین می‌توانند با اطمینان بیشتری نسبت به سلامت مجاری ادراری فرزندان خود اقدام کرده و در صورت لزوم، به موقع به پزشک متخصص مراجعه کنند.

عفونت ادراری در کودکان چیست و چرا باید جدی گرفته شود؟

عفونت ادراری به ورود باکتری‌ها، معمولاً از دستگاه گوارش، به مجاری ادراری (شامل کلیه‌ها، حالب‌ها، مثانه و مجرای ادرار) گفته می‌شود. در کودکان، این باکتری‌ها اغلب از طریق ناحیه مقعد به مجرای ادرار منتقل می‌شوند، به‌ویژه در دختران به دلیل کوتاه بودن مجرای ادرار. علل شایع دیگر می‌توانند شامل مشکلات ساختاری مادرزادی در سیستم ادراری، رعایت نکردن بهداشت فردی کافی و یا یبوست مزمن باشند. عفونت ادراری در کودکان برخلاف بزرگسالان، به دلیل خطر بالای گسترش عفونت به کلیه‌ها و ایجاد آسیب‌های دائمی، بسیار جدی‌تر تلقی می‌شود. کلیه‌های در حال رشد کودکان بسیار آسیب‌پذیر هستند و عفونت‌های مکرر یا درمان نشده می‌توانند منجر به ایجاد زخم در بافت کلیه و در نهایت، نارسایی کلیوی شوند. از این رو، تشخیص سریع و آغاز درمان مناسب برای حفظ سلامت کلیه‌ها در طولانی‌مدت ضروری است.

عفونت ادراری یکی از دغدغه‌های مهم والدین است که می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله عدم رعایت بهداشت فردی، مشکلات ساختاری دستگاه ادراری و ضعف سیستم ایمنی ایجاد شود.

چالش‌های تشخیص عفونت ادراری در کودکان: چرا والدین باید هوشیار باشند؟

تشخیص عفونت ادراری در کودکان، به‌ویژه در نوزادان و کودکان نوپا، می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. این امر عمدتاً به دلیل عدم توانایی کودک در بیان دقیق علائم و ناراحتی خود است. نوزادان و کودکان خردسال اغلب علائم غیر اختصاصی از خود نشان می‌دهند که ممکن است با سایر بیماری‌های شایع دوران کودکی، مانند سرماخوردگی یا دل‌درد، اشتباه گرفته شوند. تب بدون علت مشخص، بی‌قراری، بی‌حالی، کاهش اشتها، استفراغ یا حتی اسهال، همگی می‌توانند نشانه‌هایی از عفونت ادراری باشند که والدین ممکن است به سادگی از آن‌ها بگذرند. از این رو، هوشیاری والدین و مراقبین در مشاهده تغییرات جزئی در رفتار و وضعیت سلامتی کودک، کلید تشخیص زودهنگام و ارجاع به موقع به پزشک متخصص کودکان است. تاخیر در تشخیص و درمان می‌تواند عواقب جدی برای سلامت کلیوی کودک به همراه داشته باشد.

علائم عفونت ادراری در کودکان بر اساس گروه سنی: از نوزاد تا نوجوان

تشخیص عفونت ادراری در کودکان به دلیل تنوع علائم و تفاوت آن در گروه‌های سنی مختلف، نیازمند دقت و هوشیاری فراوان است. والدین باید با علائم خاص هر گروه سنی آشنا باشند تا بتوانند در زمان مناسب به پزشک مراجعه کنند.

در نوزادان (زیر ۱ سال)

در نوزادان، علائم عفونت ادراری بسیار غیراختصاصی هستند و تشخیص را دشوار می‌کنند. مهم‌ترین و شایع‌ترین نشانه، تب بدون علت مشخص است. نوزادی که تب دارد و هیچ نشانه دیگری از بیماری‌های ویروسی یا باکتریایی شایع را نشان نمی‌دهد، باید از نظر عفونت ادراری بررسی شود. علاوه بر تب، نوزادان ممکن است بی‌قراری غیرعادی، تحریک‌پذیری مداوم یا گریه‌های طولانی‌مدت داشته باشند که نشان‌دهنده ناراحتی عمومی است. خوب شیر نخوردن یا استفراغ مکرر نیز می‌تواند از علائم عفونت ادراری باشد، زیرا عفونت می‌تواند بر سیستم گوارشی نیز تأثیر بگذارد. برخی نوزادان ممکن است اسهال یا عدم افزایش وزن کافی را تجربه کنند. در موارد نادر، زردی طولانی‌مدت (که پس از هفته اول تولد ادامه یابد) نیز می‌تواند با عفونت ادراری مرتبط باشد. ادرار بدبو یا کدر نیز گاهی در نوزادان دیده می‌شود، اما تشخیص آن در پوشک دشوار است.

در کودکان نوپا و پیش‌دبستانی (۱ تا ۵ سال)

در این گروه سنی، علائم تا حدی مشخص‌تر می‌شوند، اما همچنان می‌توانند با سایر بیماری‌ها اشتباه گرفته شوند. تب همچنان یک نشانه مهم است. درد شکم، به‌ویژه در ناحیه زیر شکم، یا درد پهلو (که می‌تواند نشانه‌ای از عفونت کلیه باشد) از جمله علائم شایع هستند. یکی از مهم‌ترین نشانه‌ها، سوزش ادرار در کودکان یا درد هنگام ادرار کردن است که کودک ممکن است با گریه یا ابراز ناراحتی هنگام دفع ادرار آن را نشان دهد. تکرر ادرار در کودکان و احساس فوریت برای دستشویی رفتن نیز از علائم بارز است. بی‌اختیاری ادرار، به‌ویژه در کودکی که قبلاً آموزش دستشویی را با موفقیت پشت سر گذاشته بود، می‌تواند زنگ خطری جدی باشد. والدین ممکن است متوجه ادرار بدبو کودکان یا ادرار کدر شوند. تهوع، استفراغ، بی‌اشتهایی، بی‌حالی و خستگی نیز می‌توانند همراه با این عفونت ظاهر شوند. این علائم نشان‌دهنده عفونت‌های مجاری ادراری تحتانی (مثانه) یا حتی عفونت‌های بالایی (کلیه) هستند.

در کودکان بزرگتر و نوجوانان (بالای ۵ سال)

در کودکان بزرگتر و نوجوانان، علائم عفونت ادراری شباهت بیشتری به بزرگسالان دارد و معمولاً واضح‌تر بیان می‌شوند. درد و سوزش شدید هنگام ادرار (دیسوریا) از شایع‌ترین شکایات است. تکرر ادرار و احساس فوریت برای دفع ادرار که ممکن است باعث ناراحتی و اختلال در فعالیت‌های روزمره شود، بسیار رایج است. درد در ناحیه زیر شکم، لگن یا کمر (پهلو) نیز می‌تواند نشانه‌ای از عفونت مثانه یا کلیه باشد. تب و لرز شدید، به‌ویژه اگر با درد پهلو همراه باشد، اغلب نشان‌دهنده عفونت کلیه یا پیلونفریت است که وضعیت جدی‌تری محسوب می‌شود. احساس عدم تخلیه کامل مثانه پس از ادرار کردن و ادرار بدبو یا خونی نیز از دیگر علائمی هستند که می‌توانند تجربه شوند. نشانه های عفونت ادراری در کودکان در این سنین اغلب واضح‌تر است و کودکان قادر به توضیح دقیق‌تر احساس خود هستند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟ نکات هشدار دهنده کلیدی

والدین باید در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر، فوراً به پزشک مراجعه کنند:

• هرگونه شک به عفونت ادراری، حتی اگر علائم خفیف باشند.
• تب بالا بدون علت مشخص، به‌ویژه در نوزادان و کودکان زیر ۲ سال که ریسک آسیب کلیوی در آن‌ها بالاتر است.
• بدتر شدن سریع علائم، عدم بهبود با درمان‌های خانگی اولیه یا ظهور علائم جدید.
• وجود سابقه عفونت ادراری مکرر در کودک، که نیازمند پیگیری تخصصی است.
• علائم عفونت کلیه مانند درد پهلو، تب و لرز شدید، استفراغ مکرر و بی‌حالی شدید.
• بی‌اشتهایی، بی‌حالی و خواب‌آلودگی غیرمعمول.

توجه به این نکات و مراجعه زودهنگام به پزشک می‌تواند از پیشرفت عفونت و بروز عوارض جدی‌تر، به‌ویژه آسیب به کلیه‌ها، جلوگیری کند. تشخیص به موقع به پزشک کمک می‌کند تا درمان مناسب را آغاز کرده و سلامت کودک را تضمین کند.

روش‌های تشخیص عفونت ادراری در کودکان: از آزمایش تا تصویربرداری

تشخیص دقیق عفونت ادراری در کودکان نیازمند ترکیبی از معاینه فیزیکی، شرح حال دقیق و آزمایش‌های آزمایشگاهی است. در برخی موارد خاص، برای بررسی مشکلات ساختاری، از روش‌های تصویربرداری نیز استفاده می‌شود.

معاینه فیزیکی و شرح حال

پزشک با معاینه فیزیکی کودک، به دنبال نشانه‌هایی مانند تب، درد شکم یا پهلو می‌گردد. جمع‌آوری اطلاعات کامل از والدین در مورد علائم مشاهده شده، زمان شروع، شدت و سابقه پزشکی کودک (مانند سابقه عفونت ادراری قبلی یا مشکلات رشدی) بسیار حائز اهمیت است. این شرح حال دقیق، به پزشک در هدایت روند تشخیص کمک می‌کند.

آزمایش ادرار (Urine Analysis)

آزمایش ادرار یک مرحله حیاتی در تشخیص عفونت ادراری است. نحوه جمع‌آوری نمونه ادرار در سنین مختلف کودکان اهمیت فراوانی دارد تا از آلودگی نمونه جلوگیری شود و نتایج دقیقی به دست آید.

• در نوزادان و کودکان نوپا: معمولاً از کیسه ادرار استریل (Urine Bag) استفاده می‌شود، اما به دلیل خطر بالای آلودگی، اغلب نتیجه مثبت در این روش باید با نمونه‌گیری از طریق کاتتر ادراری یا آسپیراسیون بالای شرمگاهی (در موارد خاص) تأیید شود.
• در کودکان بزرگتر: نمونه میانه جریان ادرار پس از تمیز کردن ناحیه تناسلی (Clean Catch) بهترین روش است.

در آزمایش ادرار، مواردی مانند وجود گلبول‌های سفید (WBC)، نیتریت و خون در ادرار بررسی می‌شود. وجود نیتریت و تعداد بالای گلبول‌های سفید معمولاً نشان‌دهنده عفونت است.

کشت ادرار (Urine Culture)

مهم‌ترین آزمایش برای تایید عفونت ادراری، کشت ادرار کودکان است. این آزمایش نه تنها وجود باکتری را تایید می‌کند، بلکه نوع دقیق باکتری عامل عفونت را نیز مشخص می‌سازد. کشت ادرار همچنین شامل تست حساسیت آنتی‌بیوتیکی است که به پزشک کمک می‌کند تا موثرترین آنتی‌بیوتیک را برای درمان کودک انتخاب کند و از تجویز بی‌رویه یا نامناسب آنتی‌بیوتیک‌ها جلوگیری شود.

روش تشخیص	هدف اصلی	نکات کلیدی
معاینه و شرح حال	بررسی علائم اولیه و سابقه بیماری	اولین گام، جمع‌آوری اطلاعات از والدین
آزمایش ادرار	تشخیص علائم عفونت (گلبول سفید، نیتریت)	نیاز به جمع‌آوری صحیح نمونه برای دقت
کشت ادرار	تایید عفونت و شناسایی باکتری	ضروری برای انتخاب آنتی‌بیوتیک مناسب
سونوگرافی کلیه و مثانه	بررسی مشکلات ساختاری دستگاه ادراری	در موارد عفونت مکرر یا شدید

تصویربرداری (در موارد خاص و مکرر)

در کودکانی که دچار عفونت ادراری مکرر می‌شوند، نوزادان زیر ۶ ماه یا موارد مشکوک به مشکلات ساختاری، پزشک ممکن است آزمایش‌های تصویربرداری را توصیه کند.

• سونوگرافی کلیه و مثانه: این روش غیرتهاجمی برای بررسی مشکلات ساختاری کلیه‌ها و مثانه مانند هیدرونفروز (گشاد شدن کلیه) یا وجود سنگ استفاده می‌شود.
• سیستوگرافی تخلیه‌ای (VCUG): این آزمایش برای تشخیص ریفلاکس ادراری (برگشت ادرار از مثانه به کلیه‌ها) انجام می‌شود که یکی از علل شایع عفونت ادراری مکرر است.
• اسکن DMSA: این اسکن هسته‌ای برای بررسی اسکار (جای زخم) کلیوی ناشی از عفونت‌های قبلی و میزان آسیب وارده به کلیه‌ها به کار می‌رود.

این روش‌ها به پزشک کمک می‌کنند تا علت اصلی عفونت ادراری مکرر در کودکان را شناسایی کرده و برنامه درمانی مناسبی را تدوین کند.

روش‌های درمان عفونت ادراری در کودکان: رویکرد پزشکی و حمایتی

درمان عفونت ادراری در کودکان نیازمند یک رویکرد جامع شامل دارو درمانی، مراقبت‌های حمایتی و در برخی موارد بستری شدن در بیمارستان است. هدف اصلی، از بین بردن عفونت، کاهش علائم و جلوگیری از آسیب دائمی به کلیه‌ها است.

درمان دارویی (آنتی‌بیوتیک‌ها)

شروع زودهنگام درمان با آنتی‌بیوتیک برای درمان عفونت ادراری در کودکان، به‌ویژه در نوزادان و کودکان خردسال، بسیار حیاتی است. پزشک معمولاً پس از تشخیص اولیه و قبل از مشخص شدن نتیجه کشت ادرار، یک آنتی‌بیوتیک وسیع‌الطیف را تجویز می‌کند. پس از آماده شدن نتیجه کشت و تست حساسیت آنتی‌بیوتیکی، ممکن است نوع آنتی‌بیوتیک برای اثربخشی بیشتر تغییر کند. انواع آنتی‌بیوتیک‌های رایج مورد استفاده برای کودکان شامل سفالکسین، کوتریموکسازول، آموکسی‌سیلین-کلاوولانات و نیتروفورانتوئین هستند. انتخاب نوع آنتی‌بیوتیک به سن کودک، شدت عفونت، نتایج کشت ادرار و سابقه حساسیت دارویی بستگی دارد. مدت زمان درمان معمولاً بین ۷ تا ۱۴ روز است. تاکید بر اهمیت تکمیل دوره درمان، حتی پس از بهبود علائم، بسیار ضروری است. قطع زودهنگام آنتی‌بیوتیک می‌تواند منجر به عود عفونت و ایجاد مقاومت آنتی‌بیوتیکی شود. والدین باید نکات مهم در مصرف دارو مانند دوز صحیح، زمان‌بندی منظم و عوارض جانبی احتمالی (مانند اسهال یا بثورات پوستی) را از پزشک یا داروساز بپرسند. در صورت بروز عوارض جانبی شدید، باید بلافاصله با پزشک مشورت شود.

مهم‌ترین نکته در درمان عفونت ادراری کودکان، شروع زودهنگام آنتی‌بیوتیک‌ها و تکمیل کامل دوره درمان است تا از عوارض جدی کلیوی جلوگیری شود.

درمان حمایتی

علاوه بر دارو درمانی، اقدامات حمایتی نیز به کاهش علائم و بهبودی سریع‌تر کودک کمک می‌کند:

• مصرف فراوان مایعات: تشویق کودک به نوشیدن آب فراوان یا آبمیوه‌های طبیعی بدون شکر زیاد (مانند آب سیب) به شستشوی باکتری‌ها از مجاری ادراری کمک می‌کند.
• مسکن‌ها: برای کاهش درد و تب، می‌توان با تجویز پزشک از داروهای مسکن و تب‌بر مانند استامینوفن یا ایبوپروفن (با دوز مناسب سن کودک) استفاده کرد.
• استراحت کافی: استراحت به بدن کودک کمک می‌کند تا با عفونت مبارزه کند و انرژی خود را بازیابد.

بستری شدن در بیمارستان

در برخی موارد، تب و عفونت ادراری کودکان آنقدر شدید است که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارد. این موارد شامل:

• نوزادان زیر ۶ ماه که معمولاً به دلیل ریسک بالای عفونت خونی (سپسیس) و عدم توانایی در تحمل داروی خوراکی، بستری می‌شوند.
• کودکانی که دچار عفونت شدید کلیه (پیلونفریت) همراه با تب بالا و استفراغ مداوم هستند.
• کودکانی که نمی‌توانند آنتی‌بیوتیک خوراکی را تحمل کنند و نیاز به تزریق وریدی دارند.
• کودکانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند یا دارای مشکلات ساختاری پیچیده در دستگاه ادراری هستند.

در بیمارستان، آنتی‌بیوتیک‌ها به صورت وریدی تجویز شده و وضعیت عمومی کودک به دقت تحت نظر قرار می‌گیرد.

پیشگیری از عفونت ادراری در کودکان: راهکارهایی برای والدین

پیشگیری از عفونت ادراری به همان اندازه درمان آن اهمیت دارد. والدین با رعایت برخی راهکارهای ساده می‌توانند به پیشگیری از عفونت ادراری در کودکان کمک کنند:

• رعایت بهداشت فردی: آموزش و نظارت بر نحوه صحیح شستشو در دختران از اهمیت بالایی برخوردار است. همیشه باید از جلو به عقب (از ناحیه تناسلی به سمت مقعد) شستشو داده شود تا از انتقال باکتری‌های روده به مجرای ادرار جلوگیری شود.
• تشویق به نوشیدن مایعات کافی: نوشیدن آب فراوان به شستشوی مجاری ادراری و دفع باکتری‌ها کمک می‌کند.
• ادرار کردن منظم: کودکان باید تشویق شوند که مثانه خود را به طور کامل و منظم تخلیه کنند و ادرار خود را برای مدت طولانی نگه ندارند. برنامه‌ریزی برای دستشویی رفتن در فواصل منظم (مثلاً هر ۲-۳ ساعت) می‌تواند مفید باشد.
• استفاده از لباس زیر نخی گشاد: لباس زیر نخی اجازه تهویه مناسب را می‌دهد و از رطوبت و گرما در ناحیه تناسلی جلوگیری می‌کند که می‌تواند محیط مناسبی برای رشد باکتری‌ها باشد.
• تعویض به موقع پوشک: در نوزادان و کودکان نوپا، پوشک‌های کثیف باید به سرعت تعویض شوند تا تماس پوست با ادرار و مدفوع به حداقل برسد.
• درمان یبوست: یبوست می‌تواند خطر عفونت ادراری را افزایش دهد، زیرا باعث فشار بر مثانه و عدم تخلیه کامل آن می‌شود. اطمینان از دفع منظم مدفوع و درمان یبوست در صورت وجود، بسیار مهم است.
• حمام‌های کوتاه و دوش به جای وان: به‌ویژه برای دختران، دوش گرفتن به جای نشستن طولانی‌مدت در وان حمام می‌تواند خطر عفونت را کاهش دهد.
• اجتناب از صابون‌ها و مواد شیمیایی تحریک‌کننده: استفاده از صابون‌های عطری یا حمام‌های حبابی در ناحیه تناسلی می‌تواند باعث تحریک و افزایش خطر عفونت شود.

عفونت ادراری مکرر در کودکان: چه باید کرد؟

وقتی کودک دچار عفونت ادراری مکرر در کودکان (بیش از دو بار در ۶ ماه یا سه بار در سال) می‌شود، نیازمند بررسی‌های دقیق‌تر و پیگیری با متخصص است. عفونت‌های مکرر ممکن است نشانه‌ای از یک مشکل زمینه‌ای مانند ریفلاکس ادراری (بازگشت ادرار از مثانه به کلیه) یا سایر مشکلات ساختاری در دستگاه ادراری باشد. در این موارد، اهمیت مراجعه به متخصص اورولوژی کودکان یا نفرولوژیست (متخصص کلیه) دوچندان می‌شود. این متخصصان می‌توانند با انجام آزمایش‌های تصویربرداری پیشرفته‌تر مانند VCUG یا اسکن DMSA، علت اصلی عفونت‌های مکرر را شناسایی کنند. در برخی موارد، پزشک ممکن است برای جلوگیری از عود عفونت، تجویز آنتی‌بیوتیک‌های پروفیلاکتیک (پیشگیرانه) با دوز پایین را برای مدت طولانی‌تری توصیه کند. این آنتی‌بیوتیک‌ها به صورت روزانه مصرف می‌شوند تا از رشد باکتری‌ها در مجاری ادراری جلوگیری کنند. در موارد شدیدتر که مشکلات ساختاری قابل اصلاح هستند، ممکن است جراحی نیز در نظر گرفته شود. پیگیری منظم با پزشک و رعایت دقیق توصیه‌های درمانی و پیشگیرانه، برای مدیریت عفونت ادراری مکرر در کودکان حیاتی است.

نتیجه‌گیری

تشخیص و درمان عفونت ادراری در کودکان، از لحظه بروز اولین علائم تا دوران نقاهت و پیشگیری‌های بعدی، فرآیندی حساس و نیازمند هوشیاری والدین است. با آگاهی از علائم عفونت ادراری در کودکان، به‌ویژه در گروه‌های سنی مختلف، والدین می‌توانند به موقع متوجه مشکل شده و برای تشخیص و درمان عفونت ادراری در کودکان به پزشک مراجعه کنند. از تب بدون علت در نوزادان گرفته تا سوزش ادرار در کودکان بزرگتر، هر نشانه باید جدی گرفته شود. همکاری نزدیک با پزشک در طول فرآیند تشخیص (از طریق جمع‌آوری صحیح نمونه ادرار) و درمان (تکمیل دوره آنتی‌بیوتیک‌ها) برای جلوگیری از عوارض جدی، به‌ویژه آسیب کلیوی، حیاتی است. علاوه بر این، رعایت نکات پیشگیرانه مانند بهداشت فردی مناسب، نوشیدن مایعات کافی و تخلیه منظم مثانه، نقش مهمی در کاهش خطر عود عفونت دارد. به یاد داشته باشید که سلامت فرزندانمان ارزشمندترین دارایی است و با آگاهی و مراقبت مداوم، می‌توانیم آن‌ها را در برابر بیماری‌هایی مانند عفونت ادراری محافظت کنیم. در هر مرحله، مشاوره با پزشک متخصص کودکان، بهترین راهنما برای تصمیم‌گیری صحیح و حفظ سلامت فرزند شما خواهد بود.

سوالات متداول

آیا عفونت ادراری در کودکان می‌تواند خود به خود برطرف شود؟

خیر، عفونت ادراری در کودکان معمولاً بدون درمان با آنتی‌بیوتیک خود به خود برطرف نمی‌شود و ممکن است به کلیه‌ها آسیب برساند.

چه تفاوتی بین عفونت ادراری در دختران و پسران وجود دارد و چرا دختران بیشتر مستعد آن هستند؟

به دلیل کوتاه‌تر بودن مجرای ادراری در دختران و نزدیکی آن به مقعد، باکتری‌ها راحت‌تر به مجاری ادراری راه پیدا کرده و باعث عفونت می‌شوند.

مصرف آب میوه یا شربت‌های خاصی (مانند آب زغال اخته) در درمان یا پیشگیری از عفونت ادراری کودکان موثر است؟

در حالی که نوشیدن مایعات فراوان مفید است، شواهد علمی کافی برای اثربخشی آب زغال اخته در درمان یا پیشگیری مستقیم عفونت ادراری در کودکان وجود ندارد و نباید جایگزین درمان پزشکی شود.

آیا عفونت ادراری درمان نشده یا مکرر می‌تواند به کلیه‌های کودک آسیب دائمی وارد کند؟

بله، عفونت ادراری درمان نشده یا مکرر، به‌ویژه در نوزادان و کودکان خردسال، می‌تواند منجر به ایجاد اسکار و آسیب دائمی به کلیه‌ها و در نهایت نارسایی کلیوی شود.

آیا واکسنی برای پیشگیری از عفونت ادراری در کودکان وجود دارد؟

خیر، در حال حاضر واکسن تایید شده‌ای برای پیشگیری از عفونت ادراری در کودکان در دسترس نیست و پیشگیری عمدتاً بر رعایت بهداشت و عادات صحیح دفع ادرار متکی است.